ای چشم ودل وزبان بریده

                              مانند  تو  بی حیا که  دیده

مستی وخودت خبر نداری

                             آفت  زده ی  دل   بهاری

هر گاه که شکم عیا ن نمایی

                            صد فتنه ز بطن خود  بزایی

آراسته ای ولی خرابی

                          آبی  خنکی  ولی  سرابی

بس دل که پی ات به حرکت آید

                       آید  پیی تو  و  پر  گشاید 

آنگه که دلی اسیر گردد

                      ماتم  زده  و فقیر  گردد

یک  عمر  خودت عذاب کردی

                      چشم ودل وجان بخواب کردی

تا  دل ببری  ز دلبرستان

                      صد  عشوه کنی به باغ وبستان

مانند  تو دشمنی ندیدم

                        در  باغ تو  من گلی  نچیدم

زیباتر از آن  که می نمایی

                        در مذهب  خویش  بی وفایی

یک  روز به کام دل  بگردی

                       یک  روز   نوید  آه  و  دردی

یک روز شوی  چو ابر رحمت

                        یک روز شوی بلا  و نکبت

یک  روز  عزیز و  نازنینی

                        یک  روز دلی  به خون نشینی

این  راه که تو  می دهی نشانم

                       غربت  زده ام  و  بی   مکانم

دنیا نه شریک  درد  مایی

                        بهر  تن  ما   دهن   گشایی

امید  به ظاهرت  نداریم

                        زلف  ورخ  تو به خود گذاریم

شعر ازغلامرضاحسینی (دیر)